The Energy Question and the Order of Time - the Paradigm for the New World Order - 4

4) Een uitvinding: denken met je handen

Paradigma (Eng: paradigm) betekent denkmodel, een denkkader waarin allerlei modellen en theorieën hun verklaring vinden en hun meetmethode hebben. Een paradigma kan zo dan een bepaald apparaat zijn, een bepaalde machine zijn, die zekere verhoudingen in de natuur weergeeft. Zo staan behalve de machines van klokken en communicatiemiddelen, ook die van energie-omzetters voor een bepaald denkkader, een bepaald paradigma. Willen we dit nieuwe energieparadigma van directe winning van duurzame energie doen slagen, dan moeten we een duidelijke, kernachtige formulering van dit paradigma ontwikkelen, een nieuwe terminologie die de nieuwe en ook de reeds oude, maar verdrongen en vergeten technische vindingen eenduidig kan verklaren. We moeten de kennis organiseren terwille van een collectieve sprong voorwaarts van onze wereldcultuur in relatie tot de natuur van deze planeet alsmede tot de culturen - en de natuur ook - van beschavingen op andere planeten.
Wat betreft de geschiedenis van uit zichzelf draaiende machines was er reeds in oude vedische teksten sprake van hemelwagens die vimana's worden genoemd en die volgens sommige beschrijvingen zich als vliegende schotels konden gedragen en werden aangedreven op basis van kwik (zie de site met de oorspronkelijke geschriften). Ook westerse historici, de historici van Alexander de Grote, beschreven hoe ze, toen ze India wilden veroveren, werden aangevallen door 'vliegende. vurige schilden' die echter geen wapens lanceerden. Het was een technocratische afschrikking van een vorm van wetenschap die we nu niet meer kennen. Het zijn nu allemaal de mythen voor ons van een gevallen cultuur. Reeds vanaf de zevende eeuw van onze jaartelling waren er in het oude India ontwerpen van uit zichzelf draaiende machines. Een bekend ontwerp van een met kwik gevuld wiel was er van de hand van de uitvinder van de nul, de indiase wiskundige en astronoom Bhâskara (1114 - 1185). Hij trad daarmee in het voetspoor van astronomen als Brahmagupta die een dergelijk wiel reeds eerder had verzonnen in 624 en Lalla die hetzelfde zonder succes deed in 748. In het westen poogde men eveneens op deze manier te slagen. Zo was er rond 1235 de meester-bouwer Villard de Honnecourt die een wiel uitvond dat op basis van vallende hamers constant uit evenwicht moest verkeren. En zo waren er nog meer pogingen in Arabië en Perzië. Ze bleken allemaal niet te werken. Gedurende de Renaissance probeerde de architect en meester-bouwer Francisco di Georgio (1439-1502) het met water. Het waren mooie bouwtekeningen, maar geen werkende machines. Na hem beschreef de Engelse natuurkundige en mysticus Robert Fludd (1474-1534) eveneens zo'n watermachine, waar hij zich persoonlijk echter van distantieerde als zijnde een onwerkbaar concept.

Leonardo's ontwerpen voor een perpetuum mobile.

In die tijd ontwierp ook een grootheid als Leonardo Da Vinci (1452-1519) vrije-energiemachines. Da Vinci tekende een mechanisme dat enkel op zwaartekracht liep: de perpetuum mobile presenteerde hij als een artistieke prestatie zonder er verder enige energieopbrengst van te verwachten (zie ook een modern alternatief). Zelf dacht hij daarbij ook het bewijs van de onmogelijkheid van deze machines te hebben geleverd. Niettemin deden velen na hem pogingen. Berucht zijn de vele nooit helemaal opgehelderde experimenten van Johann Ernst Elias Bessler (1680 - 1745) die zijn geheimen, die hij voor heel veel geld probeerde te slijten, zo codeerde dat ze tot op de dag van vandaag nog niet ontcijferd zijn. Was hij echt een bedrieger? We zijner niet helemaal zeker van (zie verder het werk van John Collins en Prof. Alfred Evert en een beschrijving van de geschiedenis van het perpetuum mobile). Het eerste echt werkende exemplaar was een klok van de hand van de hand van James Cox in samenwerking met John Joseph Merlin in 1760. Hij ontwierp een klok die uitzichzelf bleef lopen op basis van het aanwenden van veranderingen in de luchtdruk. Het concept was al bekend uit 1610 van Cornelis Drebble en er zijn ook moderne versies van. Maar het systeem geldt niet als een echte zelflopende perpetuum mobile omdat het gebruik maakt van krachten als de natuurlijke wisseling van temperatuur en luchtdruk van buiten het systeem. Anders zou een thermometer of een barometer ook als een perpetuum mobile gelden.
Heden ten dage zijn er nog steeds mensen als Scott. F. Hall, Chas Campbell, Bob Kostoff, en vele onbekenden (zie video 1 & 2) bezig met de speurtocht naar de ideale mechanische zwaartekrachtmachine terwille van een mogelijke energieproductie. In Syrië is er sedert 1967 door Haroutioun Karramanoukian uit Aleppo in Syrië gewerkt aan een zwaartekrachtwiel genaamd de G-

force Kara green Energy machine waar vanaf 1992 in 20 Europese landen patent op verleend is (EP1712786). Het apparaat bestaat uit asymetrisch op een wiel gemonteeerde hefboomarmen die mechanisch en hydraulisch 'de zwaartekracht neutraliseren' en zo een machine opleveren die tot5 Mw aan electriciteit oplevert. Op een video zien we een luidruchtige, hydraulisch puffende machine van drie meter hoog die naar opgave 24 uur per dag uit zichzelf loopt zonder input van buitenaf. De uitvinder zegt dat hij sedert 2005 in staat is eenheden op maat te leveren naar gelang de plaatselijke behoefte aan energie. Van replicaties is niets bekend (video, infopagina 1, site). We vonden zelfs een patent dat in 2001 in China werd verleend: een zwaartekrachtwiel dat op stuiterende gewichten werkt. Uitvinder: Yng-Lang Lin uit Taipei, Taiwan. Of het ook werkelijk functioneert is niet bekend (afbeelding rechts, pagina). Het lijkt er zelfs op dat de kunstenaar Reidar Finsrud uit Noorwegen vanaf 1994 met de precisie en het geduld van een klokkenmaker een constant werkend exemplaar heeft gebouwd dat nu al sedert 28 april 1996 loopt op basis van drie slingers rondom een centrale onrust- of chaos-slinger (een slinger boven een chaotisch magneetveld) die een stalen kogel op een rails met behulp van drie op de kogel reagerende magneten met een vibrerende onderlinge driehoeksverbinding uit balans en zo draaiende houdt (zie ook video, een bespreking, een artikel door Stefan Marinov). De constante energie van de draaiende bal in relatie tot de frictie binnen het systeem is veel groter dan de incidenteel toegevoegde energie die er voor nodig is om het systeem op te staren. Eens, in het begin, stopte het systeem na een paar dagen en moest het weer met de hand worden opgestart. Het apparaat moet in de vrije lucht af en toe afgestoft worden legt de uitvinder uit. Een mechanisch systeem dat op deze manier in ieder geval 99.99% efficiënt is terwijl er niet meer verwacht kan worden dan zo'n 90 % op basis van de bekende mechanica, kunnen we niet zomaar verklaren. Als wat hij doet geen artistiek bedrog is met een geheime aandrijving van de centrale slinger, bewijst hij daarmee dat het vangen van de vrije energie van het universum mogelijk is op basis van het tegen elkaar uitspelen van fundamentele natuurkrachten als de zwaartekracht en de elektromagnetische kracht. Het is een hypothese die nadere aandacht verdient.

Lord Kelvin (1824-1907), bekend van de temperatuurmeting, leverde ook een bijdrage in de wetenschapsgeschiedenis op het punt van het rechtstreeks opwekken van energie uit de natuur door middel van zijn z.g. waterdruppelaar. Dat is een apparaat waarmee uit een druppelend stroompje water geleid door een geleidende ring met een tegenovergestelde pool een elektrisch potentiaal van 10-15.000 volt (!) kan worden afgemeten (zie video 1 & 2). Daarmee bewees hij dat vallend water de lucht ioniseert en dat er dus een relatie bestaat tussen een zwaartekrachtfenomeen als vallend water en elektriciteit (zie ook demovideo). In dit verband deed Benjamin Franklin (1706-1790) onderzoek naar de aard van statische elektriciteit en de bliksem, waaruit o.a. zijn uitvinding van de, na hem door Tesla verder gecorrigeerde, theoretische beschrijving van de bliksemafleider ontstond. Later kwamen er meer uitvindingen in de tijd dat de energiepolitiek op de economische agenda was terecht gekomen met het beheer van grondstoffen als olie, gas en kolen en de elektriciteit die daaruit werd opgewekt. In 1865 stelde James Clerk Maxwell de twintig wetten op van de elektrodynamica, de elektrische stroom. Met die vooruitgang in de kennis waren er halverwege de negentiende, begin twintigste eeuw veel mensen als Michael Faraday, A. Graham Bell, Nikola Tesla, Guglielmo Marconi, George Westinghouse, Ernst Werner von Siemens en Thomas A. Edison die uitvindingen deden op elektrotechnisch gebied. Maar de uitvindingen die elektriciteit uit de lucht of uit de aarde haalden verdwenen snel naar de achtergrond omdat er geen meter op te zetten was om klanten te laten betalen voor hun gebruik. Vroege pioniers van de vrije energie werden al snel aangezien voor een klassieke perpetuum-mobilebedrieger en claims op patenten in die richting worden tot op de dag van vandaag consequent afgewezen door de patentraden in de wereld.
Zo was er b.v. de reeds genoemde, omstreden John Ernst Worrel Keely (1827-1898) die anders dan zijn tijdgenoten ronduit beweerde 'ethertechnologie' te hebben ontwikkeld. Een bekende uitspraak van hem uit 1892 luidt: "There is no dividing of matter and force into two distinct terms, as they both are one. Force is liberated matter. Matter is force in bondage. Matter is bound up energy and energy is liberated matter". Zijn wetenschap is te omschrijven met de term sympathetic vibratory physics, en bestond eruit dat op de trillingen in de ether een machine werk kon verrichten. Dat klinkt nog niet zo vreemd als we Tesla erbij halen. Vreemd was wel dat hij daarbij geluidstrillingen van buitenaf gebruikte. In zijn demonstraties liet hij zien hoe door trillingen van muziekinstrumenten zijn machines op gang kwamen en ook bleven lopen. Hij had zelfs een apparaat waarmee hij met geluidstrillingen een negen ons zware stalen bol van dertig centimeter kon laten zweven en nog meer van dat soort zaken. Het mechanisme heet inductieresonantie. In 1890 verklaarde hij vlak voor een doorbraak te staan: zijn "liberator", waarmee hij geluidstrillingen in energie omzette zou de lucht desintegreren en een etherische kracht ontketenen die met een liter water genoeg energie zou opleveren om een reeks treinwagons van Philadelphia naar San Francisco te kunnen vervoeren. Zoals hierna beschreven is er inderdaad zoiets mogelijk gebleken met water. Was hij in zijn tijd nou een bedrieger die meeliftte op het succes van zijn beroemde tijdgenoten, of was hij juist de grote inspirator en goeroe van technische en theoretische vernieuwing die aan de wieg stond van de moderne vrije-energietechniek? Een aantal van zijn ideeën bleek later te verwezenlijken te zijn zoals het desintegreren van massa onder invloed van

staande golven. Hij was geen theoretisch fysicus, maar stelde wel b.v. op basis van zijn research op dit punt een desintegratiewet op die leidde tot de bevinding dat water desintegreert onder invloed van een dissociatiefrequentie van 2.742 Hz (5.5 en 6.5 keer de frequentie van resp. zuurstof en waterstof). Keely stelde veertig wetten op en deze was de 34e: the Law of Atomic Dissociation: "Overtones of high rad-energy pitches produce separation of the atomoles and recombinations among the atomolic molecules of the atoms." Keely verwierf in zijn tijd een grote schare aanhangers - en daarmee ook financiers - en wordt vandaag de dag nog geëerd met websites die zijn naam dragen (zie sit e 1 en 2). Na zijn dood - hij werd in 1898 overreden op straat - onderzocht men zijn werkplaats en ontdekte men naar verluid in zijn kelder een hydraulisch systeem dat met verborgen pneumatische leidingen die door zijn hele huis liepen zijn motoren zou hebben aangedreven. Hij had meer dan oppervlakkige inspecties nooit toegestaan tijdens zijn leven en weigerde verder samen te werken met Edison of Tesla of zich in te zetten voor commerciële toepassingen. Na zijn dood kon niemand van zijn aanhangers direct zijn machines en effecten reproduceren (Een model van zijn machine is nog te vinden in het Franklin Institute in Philadelphia, zijn woonplaats).
     Recentelijk zijn er echter door Keely geïnspireerde onderzoekers, Joe Maclain en Norman Wootan, met het idee van het winnen van overunity energie uit het resoneren van materie aan de slag zijn gegaan en hebben op basis daarvan een z.g. Magnetic Resonance Amplifier gebouwd. Ook zijn er door de onderzoeker Dale Pond deels geslaagde replicaties gemaakt van Keely's z.g. dynaspheres, rotatieapparaten waarin hij met zijn sympathetic vibrations een 'neutraal centrum' creërde om de vibraties van de natuurlijke ether op te vangen en zo een eeuwig continuerende rotatie te bewerkstelligen (zie artikelen, replicaties en beschouwingen door Dale Pond, bespreking Peswiki-pagina). Tegen de berichten van Keely's bedrog in zijn er dus nog vele stemmen van groot respect die beweren dat hij een miskend genie is die zwart zou zijn gemaakt door de toenmalige agressieve energielobby die er, net als bij Tesla in die tijd, belang bij zou hebben om hem te dwarsbomen in zijn wetenschap die hun hun broodwinning in de steenkolen, de nog maar net in die tijd opgewekte elektriciteit en de lampolie zou ontnemen. Men stond aan het begin van de tweede industriële revolutie.
    Maar was Keely nu werkelijk een bedrieger? Het luchtdruksysteem was er echt, daar bestaat geen twijfel over, maar enig bewijs in zijn machines dat ze daardoor zouden zijn aangedreven ontbreekt. Het antwoord van Keely's verdediging luidt dat het geheim schuilt in de toongeneratie die Keely nodig had. Die toongeneratie moest constant zijn en daartoe had hij luchtdruk nodig. Het apparaat daarvoor gebruikt in zijn tijd heet de Wind Chest van Roedolf Koenig. Er was geen andere mogelijkheid toen, luidsprekers en versterkers waren er nog niet. Tegen een vriend die hem eens vroeg met welk grafschrift hij zou moeten worden omschreven, zei hij "the greatest humbug of the 19th century.". Hij had immers meer speelgoed gemaakt dan echte energiemachines zo concludeert Keely-kenner Hans von Lieven op zijn website. In die zin schiep hij valse verwachtingen. Ja dus, hij zette mensen op het verkeerde been, maar dan was hij in ieder geval iemand met wel een heel goede intuïtie die nu nog wetenschappers inspireert, en ook iemand die andere mensen hoop gaf op een beter beheersbare wereld. Ook wist hij mensen aan te trekken in de spirituele sfeer. H.P. Blavatski zei over hem in de Geheime leer: "Wat Keely al heeft gedaan, is buitengewoon groots en geweldig. Hij heeft er nog werk genoeg aan om zijn nieuwe systeem uiteen te zetten en om 'de trots van die materialistische wetenschappers te matigen door de geheimen openbaar te maken, die achter de wereld van de stof liggen', zonder deze nolens volens aan iedereen te onthullen" (p.622). Als hij dan niet de vrije-energiemachine, de antigravitatie en desintegratie op basis van trillingen uitvond, een effect dat ook nu in de vrije energiesfeer bekend is zoals we verderop zullen zien, dan stond hij toch zeker aan de wieg van het postmoderne theater van nieuwe energietechnieken eromheen dat de mensen steeds weer hoop moet geven op en aan moet sporen tot een wetenschappelijke, politieke en sociale doorbraak van een idealisme dat onze wereld moet redden met concrete mechanische successen in de directe energiewinning.
    Was er geen werkelijk bedrog van zijn kant en is hij inderdaad een miskend genie zoals mogelijk velen voor hem dat waren en dat nu ook zijn en hierna nog zullen wezen, dan is het zeker dat met het zwartmaken van hem en anderen er onwetendheid en een chaos in het sociale en wetenschappelijke respect voor essentiële innovaties is ontstaan en dat er zo vele natuurkundige

effecten en fenomenen niet of nauwelijks zijn onderzocht, begrepen en herinnerd. Daarmee moeten we dan nu onvermijdelijk vol van illusies als domme mensen verkeerd tegen de werkelijkheid aankijken. Wat is nu in het voordeel van de mensheid: bedriegers het voordeel van de twijfel geven en ze vanzelf door de mand laten vallen, maar dan wel dat ene genie ontdekken dat ertussen loopt, of iedereen maar afwijzen die buiten het geijkte kader valt met zijn oorspronkelijke onderzoek? De eerste optie met voorzichtigheid geleefd lijkt toch het verstandigste, we moeten een zeldzame kans op succes niet verspelen en geen kinderen met badwater weg gaan gooien. Vandaar dat we hier in dit pamflet dus dapper pleiten voor verder onderzoek met nadere theorievorming en wetenschappelijke en sociale integratie.
Voor zover er in de negentiende en ook twintigste eeuw wel wetenschappelijke en sociaal-economische erkenning voor nieuwe effecten en natuurkundige samenhangen was, werden die inzichten in een aantal gevallen ongetwijfeld een onderdeel van politieke en militaire agenda's waarin de vindingen voor het ontwikkelen van wapens werden ingezet en verder geheim moesten worden gehouden voor het publiek en de 'vijand' die ze zo niet voor vreedzame doeleinden kon aangewend zien. Met name de uitvindingen van vrije-energiemachines die iets deden met het krachtveld van de aarde en de ruimte, zo staat nu historisch vast, raakten in de verdrukking. Tom Bearden die veel onderzoek deed op dit gebied stelt: "There is suppression launched against any free-energy inventor who succeeds or is very close to succeeding." Er is zonder twijfel ook een zekere psychologie van verdringing in het spel als het gaat om essentiële vernieuwingen in het algemeen. We maken b.v. begin 21e eeuw nog steeds geen klokken die met de zon gelijk lopen, ook al hebben we er al tijden de technologie voor en een wetenschap die stelt dat de gelijktijdigheid zoals we die leven met tijdzones en gemiddelde tijden feitelijk uit den boze is. Gehechtheid aan het oude is een welbekende en zelfs in de heilige boeken van de wereld uitvoerig beschreven, klassieke vijand van de persoonlijke en collectieve vooruitgang. Veel z.g. moderne wetenschappers ontkennen aan het begin van de eenentwintigste eeuw de mogelijkheid van het rechtstreeks hanteren van aardmagnetisme, gravitatie, het vacuüm en aanverwante vormen van vrij in de natuur voorhanden zijnde energie. Niettemin bestaan er heden ten dage talrijke methoden om met magnetisme, (anti-)gravitatie en vacuüm-energie rechtstreeks elektriciteit uit de natuur op te wekken. De perpetuum mobile of, beter gezegd, het thermodynamisch open systeem van de directe-energieomzetter die zich baseert op de kinetische eigenschappen van vacuüm fluctuaties, is daarmee langzaamaan gewoon cultuurgoed aan het worden zo bevestigt ook de wetenschappelijk Zero Point Energy-onderzoeker Tom Valone van het Integrity Research Institute, zij het dat de puur mechanische variant van een mechanische ethermolen medio 2008 nog niet overtuigend, d.w.z. zowel wetenschappelijk beredeneerbaar als repliceerbaar, gevonden is. Maar we zitten er heel dicht bij zoals we zullen zien. Dat de nulpuntsenergie reëel is, is in ieder geval wetenschappelijk reeds bewezen aan de hand van o .a. het z.g. Casimir-effect (energetisch effect tussen platen op moleculaire afstanden) en het niet bevriezen van Helium op het absolute nulpunt. Door dit bewijs is de wet van behoud van energie die steeds gold als tegenargument in de vrije-energiekwestie niet langer van toepassing. Het is meer de in de samenleving zich opwerpende concurrentiestrijd en de met het tijdsysteem paradigmatisch bepaalde onwetendheid die dit soort vooruitgang niet zomaar sociaal-economisch en educatief aanvaardt, kan bevorderen of kan bijbenen of zelfs maar kan herkennen. Het internet echter biedt onverwacht ons nu gelegenheid om overzicht te krijgen over dit nieuwe gebied van wetenschap dat nog zo zeer in zijn kinderschoenen staat en daarom veelal met veel dedain uit de trotse vakliteratuur geweerd wordt. Zo kunnen we dan in het bereik van de vrije, niet van gevestigde instituten afhankelijke informatieverschaffing herstellen van de schade van de repressieve politiek uit het verleden en heden die onze culturele evolutie heeft belemmerd en die nu uiteindelijk, zo blijkt, een bedreiging vormt voor ons voortbestaan op de planeet.

Een goede poging in de richting om orde op zaken te stellen in deze aangelegenheid wordt medio 2007 gevormd door de sites theverylastpageoftheinternet.com, peswiki.org (pureenergysystems.com), rexresearch.com en pancea-bocaf.org. Op de laatstgenoemde site spreekt men van tenminste 200 uitvinders en een totaal van zo'n 3000 patenten in de sfeer van alternatieve energieontwikkeling die soms door het establishment werden opgekocht, die geïntimideerd werden te stoppen, die geen patenten konden krijgen, die werden onderdrukt, bedreigd, verzwegen of die zijn genegeerd, die kwijnen op basis van een gebrek aan financiële ondersteuning, of die anderszins als ongewenst, als bedrog, of als bedreigend zijn aangemerkt (zie ook een overzicht van wel toegewezen patenten). Er is een indeling gemaakt van de soorten van vindingen op dit gebied (zie ook A Practical Guide to 'Free Energy' devices door Patrick C. Kelly). Wat betreft machinetoepassingen is er volgens hen sprake van vindingen op het gebied van elektrostatische, elektronische en elektromagnetische machines en machines die gebruik maken van permanente magneten. Daarnaast zijn er ook puur mechanische systemen die op rotatie berusten. De oorspronkelijke vindingen van directe energiewinning daaronder en waarvan we bewijzen, demonstraties en besprekingen vonden op het internet betreffen o.a. de volgende vindingen:

- De orgonaccumulator machine van de voormalige mederwerker van Freud, Wilhelm Reich (1897-1957) die, als een schending van de tweede wet van de thermodynamica, in 1940 door Einstein werd onderzocht en werd afgehouden en die samen met andere orgone energiemachines door de Amerikaanse regering na zijn dood in beslag zijn genomen en vernietigd. Wilhelm Reich bouwde naast de zoals gezegd uit organische en anorganische materialen gevormde kastjes, die uit het verschil in de warmte die ze aantrokken zo in principe een elektrisch potentiaal konden opwekken, ook uit geaarde en bij elkaar geplaatste stalen buizen met kristallen - niet meer dan dat - z.g. wolkenkanonnen (cloudbusters) waarmee hij wolkenformaties uiteendreef of samendreef en, tot zijn eigen verbazing, vliegende schotels aantrok (!). Ook bouwde hij, vandaag de dag nog gebruikte, therapeutsiche energiekasten en dergelijke waar mensen in konden gaan zitten om te genezen (zie ook resonantietherapie). Hij stierf in Amerika in de gevangenis aan een hartaanval nadat hij aldaar beland was op last van de rechter die hem beschuldigd had van 'illegaal transport van accumulators'. Ongetwijfeld speelden in die tijd bij zijn veroordeling ook Reich's communistische sympathieën en controversiële seksuele opvattingen een rol (zie ook definitie, lezing, design, site, een sceptische beschouwing, en de wikipagina erover).

- De vindingen van Nikola Tesla (site 1 & 2) op o.a. het gebied van de vrije energie of de radiant energy, zoals hij het noemde, zijn nu grotendeels bij de wetenschap onbekend (zie artikel). Hij staat vooral bekend als de grootste uitvinder aller tijden. Hij vond o.a. de wisselstroom en de radio uit (in 1935 werden Marconi's claims gerechtelijk weerlegd) en hij wordt door de wetenschap vereerd in naam met de formele aanduiding van het magnetisch veld: de tesla (T). Er is echter een gebrek aan bronmateriaal, deels door het feit dat in 1895 zijn laboratorium te New York met al zijn werk en documenten in een brand verloren ging. Nadien had hij een zware depressie. Hij reconstrueerde toen rond 1900 zijn werk en legde dat vast in een boek genaamd Colorado Springs Notes, 1899-1900 (online). In 1919 schreef hij zijn autobiografie 'My inventions' (zie ook zijn biografie door J.J. O'Neil). Een beroemd citaat van Tesla op het gebied van de directe winning van energie is: "Electric power is everywhere present in unlimited quantities and can drive the world's machinery without the need of coal, oil, gas, or any other of the common fuels."   Verder zei hij: "One day man will connect his apparatus to the very wheel work of the universe... and the very forces that motivate the planets in their orbits and cause them to rotate will rotate his own machinery". In 1891 zei hij: "Througout space there is an energy. Is this energy static or kinetic? If static our hopes are in vain. if kinetic, and we know for certain it is, then it is a mere question of time when men will succeed in attaching their machinery to the wheelwork of nature. Many generations may pass, but in time our machinery will be driven by a power obtainable at any point in the universe." Tesla noemde de energie uit de ruimte kosmische straling. Naar zijn idee vormt de stralingsenergie uit de ruimte een potentiaal om de aarde heen omdat de hogere luchtlagen van de ionosfeer de positief geladen deeltjes tegengehouden. Zo zou er een potentiaal van wel 360.000 volt bestaan in de atmosfeer. Hij sprak van deeltjes, 'neutronen' dacht hij, die sneller zijn dan het licht. Het principe van zijn vinding die hij in 1901 patenteerde (U.S. 685957 ) als een "Apparatus for the Utilization of Radiant Energy", omschreef hij als volgt: "Stick an antenna up in the air, the higher the better, and wire it to one side of a capacitor, the other going to a good earth ground, and the potential difference will then charge the capacitor. Connect across the capacitor some sort of switching device so that it can be discharged at rhythmic intervals, and you have an oscillating electric output". Behalve de atmosfeer met zijn positieve lading noemde hij ook de aarde een "vast reservoir of negative electricity." Na zijn dood werd zijn werk, zoals eerder gezegd, voor een groot deel in beslag genomen en geheim verklaard omdat hij, behalve vrije, gratis energie voor iedereen ter wereld met zijn zendstation de Wardenclyffe Tower, ook een "Peace Ray", een stralingswapen had uitgevonden. Deze zaken moesten worden tegengehouden omdat ze een bedreiging vormden voor de economie en de nationale veiligheid. Zodoende was er weinig van zijn werk te repliceren (zie ook artikel en een lijst van al zijn amerikaanse patenten en zijn patenten wereldwijd).
    Een uitvinding in de geest van Tesla was het Moray Radiant Energy apparaat van de elektrotechnisch ingenieur Thomas Henry Moray (1892-1974) uit Salt Lake City in Uthah. In de twintiger jaren demonstreerde hij in navolging van Tesla's idee van de energetische ruimte een solid state vrije-energiedetector waarin een grote, speciaal samengestelde antenne was verbonden met een hoogspanningsschakeling van een complexe reeks van condensatoren, transformatoren en halfgeleiders. Daarmee slaagde hij erin gedurende een aantal dagen zo'n 50 kilowatt te produceren aan vrij uit de ruimte opgevangen energie. Niemand van de deskundigen in die tijd die zich van de werking mochten vergewissen kon bedrog constateren. Het kernstuk van zijn vinding was de z.g. Moray Valve, een speciale diode opgebouwd uit een in een buis geplaatst samengeperst element bestaande uit een combinatie van triboluminescent zink, een bepaalde halfgeleider en een radioactief element. Dit samen bij elkaar trok de energie uit de ruimte aan en zette die om in elektriciteit. Deze elektriciteit deed apparaten gloeien in het duister zonder hitte te ontwikkelen en liet elektrische lampen met een witter licht branden. Een patentaanvrage mislukte omdat Moray gebruik maakte van een koude kathode, onbekend in die tijd, en hij niet kon verklaren waar de energie vandaan kwam. Een assistent van hem genaamd Felix Pridgt, een vermoedelijke geheim agent van de Russen, vernietigde zijn uitvinding met een hamer in 1939 omdat hij kwaad was over het feit dat Moray zijn vinding niet geheel wilde prijsgeven. Het apparaat werd behalve door hemzelf niet succesvol nagebouwd. Latere modellen schijnen gebruik te hebben gemaakt van staven die eruitzagen als koper en zilver zonder verdere aarding of een antenne. Moray beschouwde de ruimte als een oceaan vol vibrerende energiedeeltjes en schreef er een boek over met de titel: 'The Sea of Energy in which the Earth Floats'. Hij van het juiste trillingsgetal op de hoogte slaagde er als metallurg in met zijn speciale diode een éénrichtingsverkeer toegangspoort voor die vibratie van de ruimte te creëren. In zekere zin vormde zijn vinding een voorloper van de moderne transistor. Zijn zonen John en Richard zijn heden ten dage nog steeds bezig om de vinding te reproduceren (peswiki-pagina, research-pagina, artikel uit 1956, een bespreking door Thomas Bearden).
   Een andere geslaagde poging deed de amerikaan Edwin Gray met zijn dubbel gepatenteerde Electric Magnetic Association Motor die de eerste zowel geslaagde als geregistreerde replicatie van Nikola Tesla's radiant energytechnologie vormt. Het principe komt erop neer dat bij het ontladen van een condensator met een hoog voltage een tegengestelde elektrostatische schok van 'radiant energy' van buiten het systeem optreedt. Gray ving die lading op in wat hij noemde een 'conversion element switching tube' U.S. Patent 4,595,975 die dan 'koude elektriciteit' produceerde. Hij noemde het proces het 'splijten van het positieve'. Zijn vinding kwam echter niet op de markt ondanks vele demonstraties en een poging om een elektrische auto te maken in 1973. In 1974 werd zijn werk in beslag genomen op basis van valse beschuldigingen (zie bio-info). Gray stierf in 1989 onder verdachte omstandigheden. Gray's geheim, dat hij nauwkeurig had verhuld met misleidende schema's en aanwijzingen in zijn patenten, werd gekraakt in 2000 door Dr. Peter Lindemann die er een boek over schreef: 'The Free Energy Secrets of Cold Electricity' en zelf in 2007 ook een motor ontwierp: de Lindemann Rotary Attraction Motor (zie ook video).
  Een met Gray vergelijkbaar resultaat behaalde zijn landgenoot Bob Teal met zijn Magnipulsion Motor waarmee hij in 1972 de energie van instortende elektromagnetische velden opving en daarmee overunity creëerde. Hij bouwde zes prototypen en kreeg twee patenten US 4,024,421 & US 4,093,880, maar mislukte erin, ondanks de publiciteit die hij kreeg en de onderneming die hij oprichtte (Magneteal Industies Inc.), om in zijn tijd verdere belangstelling op te wekken. Wat hij deed was te ongelofelijk. Men nam hem in feite niet serieus (zie info, artikelen, foto's & Video).
   Een andere geslaagde poging tot reconstructie van Tesla's vindingen deed de russische wetenschapper genaamd professor Alexander Chernetsky van het Moskow Georgi Plekhanov Institute of the National Economy die een plasma generator nabouwde naar Tesla's principes. Op basis van een hoog voltage 'polariseerde die het vacuüm' en verwierf daarmee een surplus waarde van vijfmaal de input. Chernetsky overleed onverwacht in 1992 zonder dat iemand zijn werk overnam (zie webpagina, info (zip) en video).
    Een meer recente ontwikkeling die lijkt op de zelfgenererende ontlading van Chernetsky en die veelbelovend ook in wetenschappelijke kringen de aandacht trekt, is de Pulsed Abnormal Glow Discharge (PAGD) van het canadese echtpaar Paulo N. en Alexandra N. Correa, directeur en medewerker van Labofex- Experimental and Applied Plasma Physics in Concord, Ontario. Met een koude kathode vacuüm buis worden gepulseerde auto-elektronische emissies in een koud plasma opgewekt. In het in 2006 toegekende patent (7,053,576) genaamd energy conversion systems spreken ze van massavrije energie, d.w.z. Tesla-golven, vacuüm-energie of aether-energie, die in hun Aether/Orgone motor m.b.v Tesla-spoelen en een elektronisch circuit stralingsvrij wordt geconverteerd in elektrische dan wel kinetisch energie. De motor kan een huis of een auto van vrij uit de natuur verkregen energie voorzien naar behoefte. Na een lange periode van geheimhouding en onderzoek vestigden ze definitief hun positie in de wetenschapsgeschiedenis in 1995 en 1996 midddels drie patenten (US 5,416,391, 5,449,989 en 5,502,354). Beînvloed door de opvattngen van de verdediger van de Koude Fusie-onderzoeker Eugene Mallove houden ze er een uitgebreide theorie over de werking van de ether op na die ze aetherometrics noemen. Deze theorie voorbordurend op het werk van Louis de Broglie en Wilhelm Reich conformeert zich aan Dr. Harold Aspden's wet van de elektrodynamica en sluit nauw aan bij het moderne Aether Physics model dat we in het volgende hoofdstuk zullen bespreken (site, peswiki, rexresearch).
   De Amerikaan John C. Bedini volgde op in de traditie van het vangen van de terugloop van energie in elektrische circuits. Hij bestudeerde alles wat er van Tesla bekend was en kon zo, deels samen met Col. Tom Bearden, zijn uitvindingen op het gebied van de vrije energie doen die hij negatieve energie of back EMF energy noemt. Zijn motor heet de Permanent Electromagnetic Motor Generator, U. S. Patent 20020097013 en hij wordt ook commercieel reeds aangeboden als een systeem van energiebesparing (uitleg door T. Bearden, zie ook U.S.7109671 en 6392370; overige patenten, franse site met duidelijke schema's; zie verder de bespreking van zijn werk onder onder roterende magneten hieronder).

Bedini's PEMG patenttekening

   Zelf bouwde naar verluid Tesla de eerste elektrische auto in 1931: hij had, ongeveer zoals Moray dat ook had gedaan, een twaalftal radiobuizen in een klein kastje geplaatst met een aantal weerstanden. Hij schoof in het kastje twee stalen staven en een 1.8 m lange antenne en zei: "Nu hebben we energie". Daarmee bestuurde hij toen met snelheden tot wel 150 km/u een z.g. Pierce-Arrow waarvan hij de motor had vervangen door een 80 PK wisselstroommotor die hij op zijn kastje aansloot. J.P. Morgan, de grote financier van die tijd die doorhad dat hij energie uit de lucht haalde, gruwde van de hele uitvinding omdat dat de hele oliebusiness buiten spel zou plaatsen. Volgens Tom Bearden zou Morgan, wiens imperium tegenwoordig wordt behartigd door de Rockefellers, ervoor gezorgd hebben dat ook nieuwe Tesla's geen poot meer aan de grond zouden krijgen. Hij zou daartoe de schoolwetenschappelijke natuurkunde gepolitiseerd hebben ten behoeve van de industrie. Bearden legt uit dat de formules van Maxwell zoals we die nu kennen in feite van de hand van de wiskundige autodidact Oliver Heavyside zijn die in 1880 de lastige quaternion wiskunde (zie boek) die haast niemand begreep vereenvoudigde tot vectoralgebra. Hij had een hekel aan de potentialen en gooide de berekeningen van de open thermodynamische systemen overboord en beperkte de zaak tot de berekeningen die opgaan voor gesloten systemen die in evenwicht met hun omgeving verkeren. Door deze wiskunde voor te staan, die nog weer verder werd aangescherpt door de beroemde nederlandse natuurkundige H. Lorentz (1853-1928), denkt nu vandaag de dag iedere elektrotechnische ingenieur dat energie omzetten die opgevangen wordt van buiten het systeem niet mogelijk is (zie ook artikel). Met de Heavyside schooldiscipline wordt nu iedere vrije-energie-uitvinding afgedaan als perpetuum-mobilenonsens. Maar met de oorspronkelijke formules van Maxwell kan de terugloopenergie van buiten het systeem wel worden berekend. Tesla werd in zijn tijd beschuldigd van zwarte magie en vanwege de sceptische reacties in de pers die hij kreeg nam Tesla zijn kastje na een week uit de auto en trok hij zich terug in zijn laboratorium te New York. Hoe hij de elektriciteit uit de luchthaalde kon hij zo dus niet duidelijk maken. Het was waarschijnlijk radiant energy die hij uit de ruimte haalde, maar ook bekend was dat hij in staat was radiografisch elektrische lading over te dragen. Tesla was ook op de hoogte van het werk van zijn illustere voorganger Nathan B. Stubblefield (1816-1926; zie ook site ), die voor het eerst in 1892 een radioverbinding maakte op basis van energie die hij met een spoel uit de aarde haalde (zie verder zie verder B. Adamah hierover, alsmede over de geschiedenis van E. Gray die ook zijn elektrische auto niet van de grond kreeg, zie verder de pagina's op peswiki en keely.net en het boek Occult Ether Physics - Tesla's Hidden Space Propulsion System and The Conspiracy To Conceal It).

- Een vinding die aan de stralingsenergieverwerking van Tesla doet denken is de vinding gepresenteerd door een onbekende man die een demonstratie geeft op YouTube. Bepaalde uit een oneven aantal elementen opgebouwde staven die een potentiaal ontwikkelen uit het opvangen van elektromagnetische straling laten zo een lamp branden: de z.g. Elemental Rod Generator ( video 1 en 2). Van replicaties is niets bekend. De video zelf bevat te weinig of onduidelijke informatie. De staven vangen naar zeggen van de man neutrino's af. Citaat: "Nutrino circuit consists of two rods about 3 inches long. The device consists of the two posts, a wooden base, two terminals and a switch. One of the rods consists of 73 elements and the other rod contains 74. The earth is struck by particles from space all the time called nutrinos. When nutrinos strike one of the rods it causes a negative charge to build up. Het tweede filmpje laat zien hoe drie kerstverlichtingslampjes door de staven worden opgelicht. "These rods put out about 18 watts of power. This device has been used to charge batteries in a cave hundreds of feet below the ground." De uitvinding ziet er belachelijk simpel uit: het zijn twee metalen staven op een plankje met een jampot eroverheen en een schakelaar voor aan en uit en twee contacten. De man die de demonstratie geeft is vermoedelijk Don Smith, waarvan beweerd wordt dat hij de uitvinder is en dat hij in Japan een bedrijf zou hebben benaderd voor de productie van de staven die niet, zoals op de video wordt gezegd uit 73 en 74 elementen bestaan, maar uit de metalen in het periodiek systeem met die atoomnummers: de overgangsmetalen Tantalum en Tungsten. Er is een folder van een Japans bedrijf genaamd ERR co die de generator te koop aanbiedt (zie afbeelding). De staven zijn 1 cm dik en tien centimeter lang. Een zo'n commercieel geproduceerde zonnebatterij van twee staven, zoals hij ook wel genoemd wordt genereert zo'n 300 watt aan electriciteit. Het bedrijf biedt ook zwaardere combinaties met meerder stavenparen aan. Het samenstel laadt zich volgens de folder op met elektromagnetische golven in het bereik van infrarood tot ultraviolet. Hij heet in de folder de Electromagnetic Radiation Receiver (ERR). Een patent ervan is niet bekend in de U.S. Er is een illustratie bij waarin het Tesla patent voor radiant energy wordt aangevoerd als het principe van de ontvanger. De staven lijken te werken als de ruimtediode van Moray, the Moray Valve: een combinatie van metalen die de chaotische vacuüm-energie omzetten in een geordende polariteit. Er bestaat een vertaling van de nadere technische beschrijving van de werking van het apparaat. De beschrijving is ondertekend met Noazarc Research Foundation, Ing. Ben Shuwalts. Iemand met een kennis in Japan belde het bedrijf ERR.co op in 2003. Ze hadden problemen om de staven goed te krijgen in de productie en waren overgestapt op het produceren van het materiaal in de vorm van film. Dat zou beter werken. Verder werd er niets meer van vernomen. De claim lijkt op een Mitsubishi patent uit 1992 US 5364710, waarin uit licht via een kristal van een bepaalde chemische samenstelling stroom wordt gewonnen (info-pagina, artikel, files).

- Motoren die met edelgassen in een vacuüm in een elektromagnetisch veld die edelgassen met een vonk tot een lichtimpuls dwingen die dan een twee- of meertakt zuigermachine aandrijft: Jimmy Sabori's Papp Engine. Jimmy werkte samen met de hongaarse uitvinder Joseph Papp (1933-1989) die de eigenlijke geestelijke vader van deze benadering is. Hij vond met zijn effect ook een kanon en een onderzeeër uit. Hij behaalde er van 1968-1984 drie patenten mee: U.S.,3680431, 3670494 en 4428193. Sabori heeft vanaf 1985 zijn basisidee in de praktijk verder uitgewerkt. Hij bereikt met de Papp-technologie in deze z.g. Inert Gas Vacuum Engine zo'n 500 pk. In een plexiglas cylinder laat hij zien hoe een combinatie van Helium, Neon, Argon, Krypton en Xenon tot ontsteking wordt gebracht, iets wat volgens de wetenschap niet mogelijk is. De wetenschap van de uitvinding werd nooit helemaal duidelijk toen kort na een juridisch conflict in 1988 tussen Sabori en Papp, die weigerde te delen met hem, Sabori 49 % kreeg toegewezen van de eigendomsrechten. Papp kwam het volgende jaar te overlijden aan darmkanker en al zijn formules en berekeningen verdwenen in een wirwar van mensen die vochten over zijn nalatenschap. Er waren vele miljoenen dollars in hem geïnvesteerd. Sabori schijnt een kopie van zijn geschriften in zijn bezit te hebben, hij begrijpt ze zelf niet goed, maar wil ze ook met niemand delen. Alleen de praktische knowhow van de uitvinding staat in feite ter beschikking. Met de verbeteringen die Sabori aanbracht in het concept produceert de machine die zonder enige verbranding geen koelsysteem nodig heeft, ook geen uitlaatgassen. De motor die een auto kan aandrijven loopt naar schatting zo'n 10.000 uur lang op een kleine gasfles van de edelgascombinatie. 'De machine gaat kapot voordat de brandstof op is' legt Sabori uit. En meer dan het edelgas als brandstof heeft men niet nodig. Jimmy keerde zich bewust van de overheid af om zijn werk te kunnen doen en geeft in zijn video een goede indruk van de uitvinding. Verschillende onderzoeksprojecten in Minneapolis, Palo Alto en San José in de V.S. onderzoeken vandaag de dag het Papp-effect op zijn bruikbaarheid. Michael McKubre van SRI International onderzocht de zaak en constateerde een overunity van zo'n 10:1 met het Papp-effect (site, documentatie, Peswiki-pagina's 1 , 2, 3 & verhalen, overzicht).

- Elektrogeneratoren zonder bewegende delen. Er is een generator bestaande uit een aantal collector spoelen rondom een gesloten ring-circuit dat door hun kern loopt. Het samenstel opgestart met een accu van buiten onttrekt energie aan het magnetisch veld van de aarde. In een demonstratie-unit van ongeveer een kilowatt zien we hoe het principe werkt op basis van een snel vibrerend magnetisch veld. Het concept dat in ontwikkeling is en medio 2007 nog teveel hitte genereert en niet langer dan een uur goed schijnt te functioneren, is van de Steven Mark Free Energy Coil UEC Group (zie demovideo, compilatievideo, zijn berichten, een onderzoeksverslag, discussie). Een soortgelijk concept bestaat uit een ijzeren ring met daaromheen magneten geplaatst. De magnetische flux in de ring wordt opgevangen door windingen die door gaten in de ijzeren ring lopen. Het systeem heet GENIE (Generating Energy by Non-destructive Interference of Energy). Het is ontwikkeld door een research-groep onder leiding van Mark Goldes genaamd Magnetic Power Inc. die hun inspiratie opdeden uit oude en verwaarloosde patenten. De onderneming belooft een goedkope generator voor de hele wereld die geen geluid maakt en de mens in staat stelt zich los te koppelen van energiecentrales en fossiele brandstoffen. Er loopt een patentaanvrage en er zijn demonstratiemodellen te inspecteren onder non-disclosure voorwaarden. Lee Felsenstein, één van de grote geesten die de grondslag vormden voor de ontwikkeling van de PC en the Home Brew Computer Club (info, wikipedia) getuigt van de geldigheid van de claims (patentaanvrage, site, Peswiki-pagina). Verder is er de Motionless Electric Generator van Tom Bearden (patent USA 6362718 ). Het apparaat gepatenteerd in 2000 bestaat uit een metalen ring met een magneet in het midden met twee spoelen rechs en links om de armen die met een schakelmechanisme de magnetische flux die links en rechts vanuit de centrale magneet door de ring loopt afwisselend blokkeert en weer vrij laat. De zo door de flux teweeggebrachte stroom wordt afgevangen met twee andere spoelen links en rechts om de armen van de ring. De energie die er voor nodig is om het veld naar één kant weg te drukken bedraagt de helft van de kracht van de magneet, maar als het magneetveld zijn oorspronkelijke staat terugzoekt gebeurt dat met de volle kracht. Vanuit de ruimte wordt dan de kracht van het veld die verloren ging weer aangevuld. Zo ontstaat er, afhankelijk van de 'schakelgeschiktheid' van de legering, een overunity van 200% maximaal. Zijn systeem werd succesvol gerepliceerd door J. Naudin. Tom werkte nauw samen met het praktijkgenie Bedini en is een kernfysicus die met zijn wetenschapsbeoefening zowel theoretisch als praktisch tot de meest erudiete en intellectueel productieve uitvinders behoort. Hij is min of meer de onbenoemde speciaal hoogleraar in die wetenschap en kent vele van de moderne nieuwe-energie-uitvinders persoonlijk en stimuleert ook nieuwe spelers in het veld in hun ontwikkeling. Medio 2007 verkeert hij in het laatste stadium van het commercieel beschikbaar maken van zijn generator (zie ook: Video, MEG-project, artikel, de wikipagina erover, over Bearden en de docu Energy from the Vacuum part 1). Een van Bearden's bekendste uitspraken luidt: "At any point and at any time, one can freely and inexpensively extract enormous EM energy flows directly from the active vacuum itself."
    Ook is er een draagbare, eenvoudige koffergenerator (plaatje links) die ±25 watt stroom opwekt, ongeveer zoals als Bearden's generator dat doet, maar dan zonder initiaal-stroom van buitenaf. De generator werkt met twee transformatoren en een zeer krachtige magneet met spoel en een speciaal elektronisch circuit dat een hi-tech chip heeft om de magnetische velden te schakelen. Het bevat ook een paneel van ultradunne grafietvellen, atoom-dikke lagen van koolstof, die graphene heten. Deze lagen geleiden elektriciteit en vangen een deel van het elektromagnetisch spectrum op. Hij is van J.B. Schwartz van de Noah's Ark Research Foundation (site, video 2002).
      Historisch zijn aan deze apparaten een drietal ontwikkelingen voorafgegaan. Ten eerste was er een patent uit 1871 voor een 'Electromagnetic Battery' bestaande uit twee dubbel omwonden en onderling met elkaar verbonden spoelen om stalen kernen heen van Daniel Macfarland Cook (US 119,825). De spoelen moesten onder spanning gezet een proces op gang brengen dat zelfgenererend was en door Cook een 'improvement in induction coils' genoemd werd. Een replicatiepoging slaagde er niet in de werking van deze vinding aan te tonen.
    Wat betreft de ringgenerator van Steven Mark was er ten tweede een patent van Tesla uit 1898 (US 725,605) genaamd "System of Signaling" dat gebruik maakte van twee spoelen in een spiraalvorm die de energie van 'ruimtegolven die een snelheid hebben van, of groter dan, die van het licht' opvingen. Die energie kon, eenmaal opgevangen, worden verzonden tussen de twee spoelen.
     Later kwam daar in 1977 een vinding van Peter T. Markovitch bij die, geïnspireerd op Tesla's vinding, met een stalen bol op een mast en twee spoelen, een ronde om een spiraalvormige heen, een tijdverschil met het potentiaalverschil tussen de energie uit de ruimte en de aarde produceerde zodat er zich tussen de bol en de spoelen daaronder stroom oplaadde met een vermogen tot maximaal 0.5 Kw, afhankelijk van de kwaliteit van de uitvoering. Zijn apparaat heette ATREE (Apparatus To Rectify Ether Energy), de energie van de ether werd er volgens de uitvinder mee gerectificeerd tot een bruikbare vorm van gelijkstroom. Verschillende tests van het Washington Research Center wezen uit dat het apparaat werkte als opgegeven. Markovitch richtte het Markovitch Technology Institute op. Een patent werd niet aangevraagd uit idealisme. De kennis ervan was, geheel in tegenstelling tot de miljoenen dollars die Stephen Mark vraagt voor zijn vinding op zijn basis, vrij voor iedereen uit te voeren. Over verdere ontwikkelingen of andere replicaties dan die van Mark's ringgenerator konden we geen gegevens vinden.